پولتی در مقدمه­اش به منبع این حصر وضعیت­ها اشاره می­کند؛ و همچنین کسانی را که به پیروی از او اقدام به گسترش وضعیت­ها کردند.

وی «گوتزی» را صاحب این نظریه می­داند که توسط «شیلر» و «گوته» معرفی شده و آنان به تبعیت از او ادعایش را پرورانده و تلاش ناموفقی در گسترش وضعیت­هایش داشتند.

مراد از وضعیت، همان پیرنگ و درون­مایه/ (Themes) اصلی یک اثر نمایشی است. پولتی با تمسک به نظریه گوتزی، اقدام به تدوین و عنوان­گذاری این 36 وضعیت می­کند و با ادعای قطعی بودن این نظریه، در مورد هر وضعیت تازه و بکری، تشکیک می­نماید. وی نهایت خلاقیت را کشف و ابداع ترکیب­های تازه و جدید از این 36 وضعیت مادر می­داند.

البته پولتی این نظریه را محدود به جهان نمایش نمی­داند و آن را قابل تعمیم به تمامی رشته­ها نظیر ادبیات و حتی فلسفه و اندیشه دانسته و نیز پا را فراتر می­نهد و ادعایش را سرآغاز تحقیقی مفصل و پردامنه درباره سایر ابعاد زندگی بشر و مواجهات انسانی معرفی می­کند و می­گوید:

«در زندگی هم فقط 36 وضعیت عاطفی وجود دارد. ما تمام شور هستی را در این 36 وضعیت عاطفی درمی­یابیم»

ویژگی کار نویسنده در این کتاب، بررسی علل و انگیزه­های پدیدآورنده هر وضعیت نمایشی است؛ و نیز آوردن فهرستی از مثال­هایی که مصداق آن وضعیت باشند؛ که غالباً از نمایش­نامه­ها و اندکی از جهان سینماست.

مطالعه این کتاب ذهن خلاق را تحریک می­کند تا پا در عرصه رقابت بگذارد و وضعیتی تازه یا ترکیبی بدیع در جهان ادبیات نمایشی ارائه کند.

شما چطور؟ آیا می­توانید به این 36 وضعیت، چیزی اضافه و یا کم کنید؟
 
*  «36 وضعیت نمایشی»/ ژرژ پولتی

برگرفته از www.firooze.com